Dane
Pochowani: 76 Austriaków, 3 Niemców - dane niepe³ne ³¹cznie prawdopodobniej 275 pochowanych
Data śmierci:1914-1916

Źródło danych:
J. Drogomir, Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918) : wykazy polegÂłych i zmarÂłych pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. T. 3, TarnĂłw : Muzeum OkrĂŞgowe, 2005.

Cmentarz nr 384, a w zasadzie to co z niego pozostaÂło znajduje siĂŞ przy Sanktuarium BoÂżego MiÂłosierdzia w ÂŁagiewnikach (ulica Siostry Faustyny). Na cmentarz trafiÂłem ostatecznie dopiero w zimie, choĂŚ w sierpniu 2012 r. byÂłem pod Sanktuarium na rowerze podczas wyprawy do CzĂŞstochowy, ale wtedy jakoÂś go nie znalazÂłem.

Cmentarz 384 powsta³ w tym w³aœnie miejscu poniewa¿ chowano na nim zmar³ych ze szpitala epidemicznego mieszcz¹cego siê w pobliskim klasztorze Sióstr Matki Bo¿ej Mi³osierdzia. Szpital dzia³a³ w przez ca³¹ wojnê od 1914 do 1918. Na liœcie poleg³ych sporz¹dzonej przez Drogomira (wed³ug niepe³nych danych) znajduj¹ siê zidentyfikowani polegli tylko z armii Austro-Wêgierskiej i Niemieckiej, choÌ prawdopodnie zostali tu pochowani równie¿ ¿o³nierze Rosyjscy.

W przewodniku Frodymy mo¿emy znaleŸÌ nastêpuj¹c¹ notatkê:

W 1914 r. zabudowania gospodarcze klasztoru, dom zakonny i zak³ad wychowawczy zosta³y zajête na szpital wojenny licz¹cy 800-1000 ³ó¿ek. Pocz¹tkowo przyjmowa³ on rannych ze wszystkich odcinków frontu Galicji i Królewstwa, a potem przekszta³cono  go w zbiorczy szpital epidemiololiczny dla chorych na cholerê ajzatyck¹, czerwonkê, tyfus plamisty, a od 1915 r. tak¿e d¿umê, ospê, gruŸlicê i szkalatynê. Wœród chorych byli ¿o³nierze i jeùcy wojenni wielu narodowoœci m.in. ¯ydzi, Rumini, Serbowie, Polacy, Rosjanie, Czerkiesi, Estoùczycy, Liwtini, Kozacy, przedstawiciele ludów syberysjkich, a tak¿e wyznawcy wielu religii: ro¿nych od³amów protestanckich, prawos³awia, islamu, mozaizmu. Jak wspomina ks, Czerwiùski "wobec cierpienia i œmierci nik³y narodowe i religijne ró¿nice i ka¿dy drugiego za brata uwa¿a³". Szpita³ dzia³a³ od sierpnia 1914 do grudnia 1918 r. Obs³ugê sprawowa³o 20 pielegniarek-siostr zakonnych i 40 ¿o³nierze z plutonu sanitarnego. Przez p³acówkê przewnê³o siê 2375 chorych zakaŸnie i rannych. Tylko w ci¹gu dziewiêciu miesiêcy 1915 roku 246 ludzi zmar³o na cholerê i inne choroby (na podstawie artyku³u w wydawanym przez jezuitów czasopiœmie "Misje Katolickie" nr 433/434 i 435/436 z 1919 r.)

Z czasem szpital niszczaÂł, znikaÂły kolejne magrobki i pewnym momencie cieÂżko byÂło nawet stwierdziĂŚ, Âże jest to cmentarz wojennych, obecnie to co pozostaÂło zabezpieczono i oznaczono. Z cmentarza pozostaÂł kamienny mur, brama wejÂściowa i krzyÂż (reprodukcja) na Âśrodku cmentarza, spod Âśniegu wyÂłania siĂŞ widoczny na zdjĂŞciu jeden nagrobek otoczony betonowymi kraweÂżnikami, przy ogrodzeniu znajdziemy rĂłwnieÂż resztki niewysokich betonowych podmurĂłwek pod krzyÂże (spotykanych na innych cmentarzach).

Na cmentarzu znajdziemy te¿ niewysoki prostopad³oœciennych przykryty ostros³upowym daszkiem pomnik z tablic¹ informuj¹c¹, ¿e na cmentarzu pochowano 266 poleg³ych co trochê k³óci siê z ustaleniami Drogomira.

Ostatnie zdjĂŞcie w galerii to archiwalna fotografia przedstawiajÂąca tymczasowy cmentarz.